Woonvorm.

Twee jaar lang heb ik hier gewoond. Ik zat elke dag thuis, heel af en toe kwam ik me kamer eens uit. De eerst keer met de begeleiding naar de winkel, ik vergeet dat nooit meer. Vol schaamte ging ik mee, waarom zou ik met hun mee... Ik kan dat zelf prima! Ik moest onder andere poedermelk en suiker meenemen voor als me ouders op bezoek kwamen. Het was best wel gezellig, er was gelijk een klik. Maar ik wou snel weer naar me kamer, me kamer zag er wel leuk uit. Een tafel met een computer en een viskom met goudvisjes. Verder een bankstel, bijzet tafeltje, bed kast, vitrine. Volgens mij was dat het. Ik had geen contact met de bewoners, tot dat ik een huisgenoot kreeg. Toen dacht ik laat ik me ook eens zien, zo gezegd zo gedaan. Dus ik naar 65 (openbare ruimte) daar zaten er 4 bewoners. Ik zat gelijk in de groep, ik kreeg weer wat zelfvertrouwen. Achteraf gezien vonden sommige me auto leuker. Mijn huisgenoot was een ramp, veel overlast door geluid enz.! Ik was slimmer dan hem want ik had de sleutel van de meterkast, af en toe gingen het stroom eraf. Even later kwam hij boos naar beneden vloekend ging hij naar begeleiding. Die is ook verwijderd van de woonvorm, ik had weer rust. Ik kreeg met mensen een klik, die klik is er nog steeds. Soms vergeet ik dat het begeleiding is, het voelt als vrienden! Er ik heel veel veranderd, er zijn begeleiders en bewoners weg gegaan. Ik heb me leven weer beter op het rails, ik ben echt ontzetten gegroeid. Nu mag ik ambulant wonen, een eigen plekje onder de zon. Dit is weer een goede stap in de goede richting!