Het hardlopen ging voor geen meter, ik wou opgeven en ik gaf steeds meer op... Tot dat me trainer zei: We gaan dit fietspad aflopen 1km (6Min) Halverwege kreeg ik het zwaar, zwaar omdat ik druk was in me hoofd en ik zag het als falen.. Toen pakte de trainer me hand, nou ja bij wijze van. Hij ging naast me lopen en hij pufte de ademhaling wat harder, zodat ik het hoorde en op het ritme mee ging ademen. Dat werkte ik liep een stuk makkelijker en sneller, van binnen werd ik emotioneel... Het was TOP! Ik heb hier iets van geleerd en dat is: Soms is hulp niet eens zo verkeerd! Beter met ze tweeën over de finish, dan niet finishen
Reacties