Ik ben zo gemotiveerd, echt waar. Helaas lukt het me niet om over de schaamte heen te komen, de schaamte van falen. De schaamte van de woonvoorziening, iedereen oordeelt nu over mij en niemand zie hoe goed ik het doe. Waarom zien mensen wat ze willen zien? Ik zit nu te janken op de bank, ik doe zo me best om te strijden tegen borderline.
Borderline is een oorlog tegen jezelf,
Voor de ene een verloren zaak,
Toch zijn er gelukkig veel doorzetters,
Maar dat neemt niet weg dat ze het minder zwaar hebben!
De doorzetters hebben de kracht om te willen vechten.
Elke borderliner is een doorzetter,
Ook die zichzelf van het leven beroofd,
Ik hoop voor die mensen dat ze de rust hebben gevonden.
Borderline is een oorlog tegen jezelf,
Voor de ene een verloren zaak,
Toch zijn er gelukkig veel doorzetters,
Maar dat neemt niet weg dat ze het minder zwaar hebben!
De doorzetters hebben de kracht om te willen vechten.
Elke borderliner is een doorzetter,
Ook die zichzelf van het leven beroofd,
Ik hoop voor die mensen dat ze de rust hebben gevonden.
Waren er maar mensen die wisten wat wij voelen, ja die mensen zijn borderliners. Mensen uit de omgeving van een borderliner proberen hun best te doen, maar ze zullen nooit voelen en begrijpen waarom wij ons bijvoorbeeld snijden?! Ik heb mij gesneden op me linker arm, omdat ik pijn en verdriet had. Waar ik nooit echt over kon praten omdat niemand het kon begrijpen. Vroeger ging ik stelen van me familie, ik steelde het geld om niet rijk te worden maar om op me kop te krijgen en zo kreeg ik straf en gezeik en dat voelde goed want ik had het verdiend de pijn het verdriet.
Waarom heb ik het wel overleefd?
De opname was pittig,
Drie mensen hadden zelfmoord gepleegd,
En ik weet het nog zo goed,
Wat heeft hij veel verdriet achter gelaten,
Een vrouw en twee kindertjes.........
Op die dag voelde ik me heel slecht, ik was zelf naar buiten gegaan en toen zag ik hem. ik groete hem want als we gingen roken dan konden we goed praten met elkaar. Maar hij zei bijna niks terug... Vond ik wel best want ik zat ook niet op een babbel te wachten. Ik was ff een stuk aan lopen door Assen en toen ik terug kwam werd ik naar binnen geroepen door een verpleger.. Die vertelde dat hij er niet meer was... Wat in me op kwam was een schuld gevoel.. Omdat ik misschien nog met hem kon praten, In de ochtend was ik zelf ook nog al te keer gegaan... misschien was dat hem teveel geworden.. Dit is het eerste keer dat ik er over praat ;| Komt veel verdriet en woede los nu, maar het lucht ook op.
R.I.P

Reacties