Mijn leven is nogal veranderd.
Door mijn IQ (IQ van rond de 80/85) kon ik niet naar een gewone school, ik ging naar speciaal onderwijs. Leuk was het niet, want ik wou net als me broers naar de gewone school. Toen ik 12 of 11 jaar was heb ik mezelf voor het eerst gesneden midden in de klas, paar jongens zeiden bluf... Ik moest naar de dikkedeur (directeur) En ik vertelde dat ik stemmen in me hoofd had (dat was niet de beste opmerking) Toen werden me ouders gebeld. Verder weet ik er niet meer zoveel van! Ik was een stevige jongen, dat bleef ook maar door gaan! Ik heb wel school afgemaakt als hovenier, ook wel gewerkt als hovenier. Zelfs op een golfbaan. Maar ik heb nooit echt goed onder een baas kunnen werken, na een tijdje thuis zitten had ik een postorderbedrijf opgezet en ik stond op de markten. Dat ging redelijk door de hulp van me familie. Ik kwam me ex tegen waar ik ooit iets op school mee gehad had. We hadden weer iets, zei had in de tussen tijd een zoon verwekt van een ander. Vond ik prima want ik kan goed met kinderen omgaan. Maar alles gaf me teveel stress ze eiste me teveel op dat ik me zaak geen aandacht gaf. Zelf had ze long problemen haar zoontje had vrij erge suikerziekte dus dat was ziekenhuis in en uit, ook s'nachts. De ouders hadden elke avond ruzie soms slaande ruzie (drank maakt meer stuk dan je lief hebt) Door alle stress begon ik ook te drinken, Veel echt veel. Zelfs 1x (1x teveel) achter het stuur. Toen begon ik me zelf te snijden in me polsen, steeds dieper en dieper. Tot een keer alles teveel werd, Met een keuken mes in me auto gestapt. Daar aangekomen op een industrieterrein, heb ik me pols laten bloeden. Het liep er zo snel er uit, dat ik eigenlijk dit niet wou. 112 gebeld ik moest me mes in de achterbak gooien van mijn bedrijfsauto! Even later kwamen ze er aan met zwaailichten, ik werd verzorgd moest me verhaal doen. Ze brachten me naar huis( ik dacht fuck moet dat?) Ja dat moest, de ambulance, ging weg de Politie bleef nog wel. Ik moest wachten op de arts die gebeld was, ging ik er vandoor? dan moesten ze gelijk 112 bellen! De arts was er, ik zei dat ik een opname wou. Dat kon ik mocht naar assen GGZ, dat was de langste rit van me leven! Na een gesprek kreeg ik een kamer, me ouders gingen weg. De volgende dag had ik een gesprek met de arts, hij zei wat ik wou? Door me ex die zei dat ik daar weg moest! Dus ik zei ik wil naar huis, hij zei dat is prima. Dus vertelde dat aan me ouders en onder dat gesprek bedacht ik me dat ik dat niet wou! Dus ik heb gezorgd dat ik kon blijven. De eerste week was een hell, heel slecht slapen niet kunnen eten naar de wc gaan ging niet! Die week leek wel een maand, afvallen ging wel goed. Na dat ik gewend was ik weer mezelf aan het snijden, of ik dreigde dat ik voor de trein ging springen! Op een moment vonden ze dat genoeg en na aandringen ging ik naar de gesloten opname, daar was alles een stuk chiller voor mijn gevoel! Het duurde niet lang dat ik contacten had gelegd. Er was een stoere rock chick daar kon ik het super goed mee vinden. We gingen films kijken, spelletjes, darten. toen we wat meer vrijheden kregen gingen we de stad in en naar de bios enz. Die rock chick is 1 van mijn beste maatje in het leven! Na de opname ging ik naar Zuidlaren begeleid wonen, daar woon ik nog steeds. Sinds begin 2012 was ik met de medicatie gestopt en dat gaat super goed. Soms iets mindere dagen maar ik kom er sneller en sterker uit! Ik was 157,7! Op dit moment ben ik 133,2 dus ik ben 24,7 kilo kwijt! Door minder te eten en door het hardlopen. UPDATE Ik was in totaal 40 kilo kwijt en super trots. ondertussen was ik ook verhuist naar Peize een woonvorm.. Had ik nooit moeten.. maar goed ik heb daar wel me levensmaatje gevonden ;-D we zijn samen gaan wonen en hebben een prachtig huis. mijn leven kon niet meer stuk. toen werd ze onverwachts zwanger en ze moet nog nog maar 10 week ;-) Ik ben er heel gelukkig maar het geeft ook veel stress. maar ik hou ontzettend veel van haar en ik heb eindelijk een heerlijk leven maar ik blijf een borderliner dus ik heb zorg nodig. ik ga ervoor ik ga voor onze toekomst.
Reacties