Het is dat ik een dochter kreeg maar anders was ik er niet meer geweest, vele mensen begrijpen niet wat ik voel, elke dag verdriet, elke minuut pijn, elke seconde denken dat ik niet goed genoeg ben. Ik trek het niet meer.. Ik kan met niemand praten.. Want niemand begrijpt me.. Ik stel me aan, ik ben gewoon sjaggo.. Ik wou dat ik me echt kon uiten..bij GGZ doe ik alsof ik draag elke dag, elke minuut, elke seconde een masker van staal. Daarom lijkt het ook dat ik af en toe sjaggo ben... Ik snap het zelf ook niet meer. Ik ben 20 kilo aangekomen en dat maakt me super ongelukkig maar me trainer zit in Zuidlaren en ik kan het niet betalen om er heen te rijden en ik ben zo mislukt dat ik zelf niet kan trainen. Kon ik maar er een einde maken aan de pijn.. Dat kan alleen als ik zal streven. Kutzooi....
Reacties