Als ik me niet goed voel denken mensen dat ik dan sjaggo ben. Terwijl mijn emoties in een achtbaan zitten, over een achtbaan had ik al veel eerder geblogd. Soms denk ik dat zelfs mensen die dicht bij me staan het niet kunnen of willen begrijpen. Ik zit nu op de bank en weet het niet meer. Zijn er nog mensen die van me houden? Soms wou ik dat ik deze stress niet meer had en dat ik nooit opgenomen ben geweest. De weg naar hoe ik nu ben was heel zwaar. Als ik aan de baby denk nu dat geeft me kracht. Maar nu wil ik mezelf voelen en dat kan in verschillende vormen, met me vuist tegen de muur slaan of me telefoon kapot gooien. Maar ook erger.. Ik ben moe zo moe geestelijk en lichamelijk. ik draag al weken een supermasker en die zet ik soms af. Ik wil dat ik begrepen word en dat ik kan praten over hoe ik me voel. Soms reageer ik het op mensen af en dat spijt me. Maar mag ik me ook eens ff kut voelen en je wilt niet weten hoe kut ik me voel. 
Reacties