Toen hadden we officieel een relatie.. Als snel samenwonen en daarna een dochter gekregen die nu al een jaar is.. Ik hou van me vriendin en dochter. Maar ik voel me niet gelukkig omdat ik me een onvolledig mens ben. Door me ziekte (borderline) kan ik niet voor een baas werkenden eigen bedrijf en een gezin gaat niet samen. Laatste tijd voel ik me echt niet top.. Ik voel me dik en ongezond en een slechte man en vader. Toen ik nog aan het hardlopen was ging alles makkelijker maar om weer de stap te maken is me te zwaar. Ik kan gewoon niet meer... Ik wil misschien ook niet meer.. Stel als ik nu zeg ik stap uit het leven dan is iedereen me binnen een maand vergeten.. Omdat ik niet was wie iedereen had gehoopt. Het klinkt misschien heel dom maar sinds oma overleden is wil ik ook niet meer. Ik wil ook rust, rust van me pijn in me hoofd.. Waarom begrijpt niemand me dat ik zoveel pijn heb en dat ik het niet meer trek. Laatst vertelde ik het aan een begeleider dat ik niet zo verder kan en die werd zoiets van boos dat ik bij me vriendin moest blijven en me dochter. Toen vertelde ik het me vader en die zei het zelfde.. Leuk dat iedereen het zelfde zegt en weet wat beter voor me is. Waarom zit ik gevangen in mezelf???
Reacties